Καλό Πάσχα. Καλή Ανάσταση!

springtime

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ & ΕΝΩΤΙΚΗ
ΚΙΝΗΣΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ

http://daekd.wordpress.com
e-mail: diana.ekd@gmail.com

 

«Ακου τα σήμαντρα
των εξοχικών εκκλησιών.
Φτάνουν από πολύ μακριά
από πολύ βαθιά.
Απ’ τα χείλη των παιδιών
απ’ την άγνοια των χελιδονιών
απ’ τις άσπρες αυλές της Κυριακής
απ’ τ’ αγιοκλήματα και τους περιστεριώνες
των ταπεινών σπιτιών.

Ακου τα σήμαντρα
των εαρινών εκκλησιών.
Είναι οι εκκλησίες
που δε γνώρισαν τη σταύρωση
και την ανάσταση.

από την «Εαρινή Συμφωνία» του Γιάννη Ρίτσου

 

 

Θερμές ευχές

Εάν αποσυνθέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις.

OΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

ΘΕΡΜΕΣ ΕΥΧΕΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥΣ

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ & ΕΝΩΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ

2015 ευχές, σε κάθε συνάδελφο

με δύναμη, κουράγιο, αλληλεγγύη, πίστη στους αγώνες των εργαζόμενων, για να μπει οριστικά τέλος στους μνημονιακούς εφιάλτες

unnamed

Ἕνας γέροντας στὴν ἀκροποταμιά*

Ἂν εἶναι ἀνθρώπινος ὁ πόνος
δὲν εἴμαστε ἄνθρωποι μόνο γιὰ νὰ πονοῦμε
γι᾿ αὐτὸ συλλογίζομαι τόσο πολύ,
τοῦτες τὶς μέρες, τό μεγάλο ποτάμι
αὐτὸ τὸ νόημα ποὺ προχωρεῖ
ἀνάμεσα σὲ βότανα καὶ σὲ χόρτα
καὶ ζωντανὰ ποὺ βόσκουν καὶ ξεδιψοῦν
κι ἀνθρώπους ποὺ σπέρνουν καὶ ποὺ θερίζουν
καὶ σὲ μεγάλους τάφους
ἀκόμη καὶ μικρὲς κατοικίες τῶν νεκρῶν.
Αὐτὸ τὸ ρέμα ποὺ τραβάει τὸ δρόμο του
καὶ ποὺ δὲν εἶναι τόσο διαφορετικὸ
ἀπὸ τὸ αἷμα τῶν ἀνθρώπων
κι ἀπὸ τὰ μάτια τῶν αὐθρώπων
ὅταν κοιτάζουν ἴσια-πέρα
χωρὶς τὸ φόβο μὲς στὴν καρδιά τους,
χωρὶς τὴν καθημερινὴ τρεμούλα
γιὰ τὰ μικροπράματα
ἢ ἔστω καὶ γιὰ τὰ μεγάλα-
ὅταν κοιτάζουν ἴσια- πέρα
καθὼς ὁ στρατοκόπος
ποὺ συνήθισε ν᾿ ἀναμετρᾶ
τὸ δρόμο του μὲ τ᾿ ἄστρα,
ὄχι ὅπως ἐμεῖς, τὴν ἄλλη μέρα,
κοιτάζοντας τὸ κλειστὸ περιβόλι
στὸ κοιμισμένο ἀράπικο σπίτι,
πίσω ἀπὸ τὰ καφασωτά,
τὸ δροσερὸ περιβολάκι ν᾿ ἀλλάζει σχῆμα,
νὰ μεγαλώνει καὶ νὰ μικραίνει-
ἀλλάζοντας καθὼς κοιτάζαμε,
κι ἐμεῖς, τὸ σχῆμα τοῦ πόθου μας
καὶ τῆς  καρδιᾶς μας,
στὴ στάλα τοῦ μεσημεριοῦ,
ἐμεῖς τὸ ὑπομονετικὸ ζυμάρι
ἑνὸς κόσμου ποὺ μᾶς διώχνει καὶ ποὺ μᾶς πλάθει,
πιασμένοι στὰ πλουμισμένα δίχτυα μιᾶς ζωῆς
ποὺ ἤτανε σωστὴ κι ἔγινε σκόνη
καὶ βούλιαξε μέσα στὴν  ἄμμο
ἀφήνοντας πίσω της μονάχα
ἐκεῖνο τὸ ἀπροσδιόριστο λίκνισμα
ποὺ μᾶς ζάλισε μιᾶς ἀψηλῆς φοινικιᾶς.

*Απόσπασμα από το ομώνυμο ποίημα του Γιώργου Σεφέρη